Christina Pluhar - "Improvisations on Purcell"

Sinds enige weken ben ik in de ban van Christina Pluhar. Ik hoorde via ClassicFM meerdere malen een stuk langskomen, dat na bestudering van de playlist "The Mock Marriage" bleek te heten. "Wat een vreemd stuk", dacht ik en ging op zoek. Dat is tegenwoordig niet zo moeilijk meer, behalve Google hebben we Spotify (ik kan iedereen van harte een premium account aanraden!) en het intikken van de titel leverde het album "Music for a While - Improvisations on Purcell" op.

Zoals de titel al min of meer zegt: bewerkingen van stukken van Purcell. "The Mock Marriage" kende ik niet uit eerdere uitvoeringen, maar vele andere stukken wel, in wat men zo mooi noemt "authentieke" uitvoeringen, en zo kreeg ik een goed beeld van wat Pluhar er van gemaakt heeft.

Ehhh....heel anders. :-)

Vergelijk bijvoorbeeld "When I am laid in Earth" met hoe dat doorgaans gezongen wordt, of het bijna blasfemisch bruisende "Strike the Viol", met de uitvoering onder leiding van Gardiner, toch een heel goede dirigent, en je snapt wat ik bedoel.

Aanvankelijk dacht ik dat Pluhar een zangeres was uit de hoek van de lichte muziek die, net als bijvoorbeeld Sting met "Songs From the Labyrint" (liederen van Dowland) eens een zijsprongetje gemaakt had, een interessant experiment waar een moderne zanger(es) zijn/haar interpretatie loslaat op Renaissance-muziek ("Music or a While" is behoorlijk Jazzy), maar niets is minder waar: Pluhar is een specialiste oude muziek!(de Engelse Wikipedia-pagina over Pluhar is aanzienlijk schaarser met informatie!). Het is ook niet Pluhar die je hoort zingen op dit album, dat zijn Philippe Jaroussky (counter-tenor), Raquel Andueza (sopraan), Vincenzo Capezzuto (alt) en Dominique Visse (counter-tenor).

Klassieke, of in dit geval, oude muziek in een modern jasje is altijd goed voor tegenstrijdige opvattingen; Ekseption wist er al van mee te praten. Zo ook Nicholas Kenyon die op zondag 23 maart jl in The Observer schrijft:

From a group whose flair and inventiveness I have very much admired in a variety of baroque repertoire comes a real horror — an attempt to update Purcell to a classic of the jazz era. Turning Dido's Lament into lounge-bar smooch, and Music for a While into a lazy clarinet-dominated improv is just unbearable. The vigour of Wondrous Machine is completely dissipated; In vain the Am'rous Flute survives unscathed, all the odder in this context. They say great music can withstand anything, but now I'm not so sure.

Tja, kwestie van smaak. Hoewel ik mij af durf te vragen hoe saai Kenyon's smaak is. Ik denk dat het interessant is af en toe te spelen met de gedachte dat Purcell en andere grootheden uit de muziekgeschiedenis hun muziek anders geschreven zouden hebben als ze indertijd de beschikking hadden gehad over "onze" instrumenten als bijvoorbeeld de saxofoon.

"Music for a While" vind ik zo'n fascinerend album, dat ik er over gedacht heb het te kopen en dat wil wat zeggen; sinds het internet er is koop ik eigenlijk nooit meer CD's!

Ramses - De Recensie

Tijdens het bekijken van het vierde en laatste deel van de dramaserie "Ramses" deed ik, overmand door een grenzeloos gevoel van teleurstelling, een klein gedachte-experiment.
Stel dat de serie niet over Ramses Shaffy was gegaan, dat Ramses Shaffy misschien helemaal niet bestaan zou hebben, maar zou hebben gespeeld rond een fictieve zanger/cabaretier/levenskunstenaar die teveel dronk, homoseksueel was en in ook zijn verdere levenswandel en liedteksten tegen de bekrompen tijdgeest inging. En die we daarmee nú, veertig jaar later, zouden kunnen beschouwen als een morele bevrijder, een profeet. Zou iedereen nog steeds zo enthousiast zijn over deze serie? Ik denk het niet.
Deel één viel me al vreselijk tegen, maar ja, soms moet je er even inkomen hè. Ik moet bekennen dat ik deel twee gemist heb. Dat wil zeggen: ik heb hem niet gezien, want ik kon bij deel drie weer moeizaam aanschuiven; wel was de voorraad lege flessen in Shaffy's achtertuin significant gegroeid - vul het verhaal verder in en kleur de plaatjes. Net als indertijd bij "As the World Turns"; al zou ik willen dat het spel- en regieniveau van "As the World Turns" af en toe werd gehaald, want dat werd het niet.
Deel vier was het treurige dieptepunt: terwijl de camera ietwat overmatig de ogen en mond van acteur Maarten Heijmans bleef uitbuiten - het was me inmiddels aan reacties van BN-ers in talkshows al duidelijk geworden dat vrouwen daar op vallen - werd de begeleidingsband die om Ramses heen werd geformeerd om zijn carrière weer enigszins op de rails te krijgen totaal niet uitgeregisseerd. Bij de eerste aflevering dacht ik nog gewoon dat bijvoorbeeld Thomas Cammaert, die Joop Admiraal moest spelen, een wat zwakkere acteur was, maar die jongens van de band stonden er maar een beetje bij alsof ze zo van de straat waren geplukt om te figureren. Hou jij deze gitaar eens vast en ga jij daar eens achter de toetsen zitten en doe of je speelt en oja, bij de Chinees moet jij even een grapje maken over Nasi Ramses. Michiel van Erp, toch niet de eerste de beste, kon er kennelijk niet veel meer van maken.
In 2003, de nadagen van Ramses Shaffy, schreef Bas Steman: "Ramses Shaffy: Naakt in de orkaan", een "Ramses - de Belevingsbiografie". Al snel volgde "Ramses" - de Film van Pieter Fleury. Film gezien, daarna het boek gelezen. Niet helemaal de juiste volgorde, wel inspirerend. Er werden ook interessante kanten van Ramses belicht. Ramses - de CD met liedjes uit de film gekocht. Het viel me al op dat, als je die liedjes draait zonder de film er niet veel meer van over blijft. Maar de eerste tijd stonden film en boek nog in het geheugen, dus het ging nog wel.

Bij het overlijden van Ramses zei Marit, mijn vrouw, nog, 'zal "Ramses - de Musical" er ook wel snel komen'. En verdomd, ze had gelijk. Tijdens een koorfestival hoorde ik een koor "Ramses - de Medley" zingen. En nu dus de TV-serie. Of nee, de Drama-serie; TV-serie klinkt zo ordinair, net als uitmelken.
Daar gaat het natuurlijk niet om.
Het is tenslotte geen soap - al klinkt de aankondiging "over de jonge jaren van Ramses Shaffy" verontrustend. Liever geen "Wij zullen doorgaan". Het had sowieso wat mij betreft allemaal wel in één deel gekund.

Toegegeven: Ramses - de Mens was bijzonder.
In zijn tijd.
Zijn liedjes zijn, anno 2014, wel ietwat ehh..., nou ja, niet meer van deze tijd. En hoe groot is iemand eigenlijk als hij zijn talent niet weet te beheersen maar zijn leven verwoest met drank en drugs? Wat boeit mij een zangeres (Liesbeth List, gespeeld door Noortje Herlaar) die, ergens tussen bewondering en verliefdheid in, alles overboord zet voor Ramses, haar "raison d'être" ontleent aan haar tijd met Ramses, af en toe nog  mag komen opdraven om te getuigen van de Grootheid van Ramses, het verkondigen van Ramses - het Evangelie. Nederlands Existentialisme: wat De Beauvoir had met Sartre, had Liesbeth met Ramses. Een sneu "Could We Start Again, Please", een "À la recherche du temps perdu". Het was mooi, maar het is geweest. En wat geweest is, is geweest. 

Tijd voor iets nieuws, wat mij betreft moet het nu maar eens klaar zijn met de Ramses-verering.

Lekker Legoën.

Ik moest wel wat overwinnen toen ik hem zag in de webshop: de Mars Curiosity Rover in Lego.
Ik had al eerder naar zoiets staan kijken: bij V&D zag ik, juli 2012, een Star Wars maquette van Lego:

Ik schaamde me al om er een foto van te maken, maar toen even niemand in de buurt was trok ik mijn HTC en flits! Ook bij Blokker had ik al eens een paar keer staan kijken naar een model van de Death Star
Gelukkig te duur, zelfs voor mij :-)
Maar de Curiosity Rover maakte mij erg onrustig, om niet te zeggen: ronduit hebberig! Nog niet in Nederland verkrijgbaar, een goede reden om nog een weekje te wachten: was het niet een béétje kinderachtig? Uiteindelijk maar gewoon via het web besteld - het vernederende "voor mijn neefje" kon ik dus achterwege laten. Het bijgeleverde Nederlandstalige flyertje voor 10+ "word lid van de Lego-Club" heb ik natuurlijk gelijk weggegooid.
En 's avonds, gewoon in de huiskamer aan de eettafel, waar mijn jongste dochter van 18 aan zat te studeren, heb ik hem in elkaar ge-ikeaad.
Hij staat nu nog even te showen in de kamer, maar straks gaat hij naast mijn model van de Saturnus V- raket en mijn MaanGlobe bij mijn collectie ruimtevaart relikwieën. To Keep the Dream Alive.
"Zo gij niet wordt als kinderen" moet ergens in de bijbel staan, maar het voelt een beetje onzuiver aan om dat boek er nu eens wel, dan weer niet bij te halen als ik vind dat ik mijn gedrag moet rechtvaardigen. Daarom maar naar Aldous Huxley - een heel respectabele schrijver:

Het is eindelijk een feit!

Mijn nieuw vormgegeven website staat online! Zoals ik in mijn vorige post al schreef: ik was de oude op Drupal gebouwde website zat. Drupal is mooi, net als WordPress, waarop ik ook sommige websites gebouwd heb, maar ik kreeg genoeg van de vele updates, het geregeld moeten backuppen van de database, het willekeurig in onbruik raken van features die ik nou juist zo prettig vond en het toch uiteindelijk wat te krappe jasje, vooral qua design, waarin een door anderen bedacht sjabloon je dwingt. Met de vele mogelijkheden waren er even zovele onmogelijkheden.
Ik liep onlangs nog eens door mijn allereerste websites heen, van vóór het Web2.0 tijdperk. Ik heb ze bijna allemaal nog, gewoon op mijn harde schijf. Het zijn statische, op tabellen gebaseerde, pure html bevattende websites, door mijzelf ontworpen. Niets mis mee. Toegegeven, ze waren statisch, maar eigenlijk is dat tegenwoordig niet zo'n probleem meer, aangezien iedereen toch zijn dagelijkse Lief en Leed post via de Social Media. Het internet verandert waar je bij staat.
Dus: back to basics.
Kostte me nog een hoop moeite, de geplande lanceerdatum was 1 januari, de uitgestelde 6 januari, maar vandaag, 20 januari, heb ik hem vrijgegeven. Ik vind hem mooi :-)
De oude is er nog wel, op een geheim plekje, omdat ik nog een paar dingetjes moet overzetten. Nog zo'n nadeel van een CMS: je hebt niets meer op je harde schijf staan en een gebackupte databaas is helaas niet over te zetten naar een ander systeem. Handwerken dus, en daar zijn computers volgens mij niet voor bedoeld.
Wellicht zullen in de toekomst ook mijn andere websites eraan moeten geloven, maar nu eerst even tijd voor iets anders.

2014

Happy New Year etc. Temidden van alle goede wensen en voornemens zou het zomaar kunnen dat dit de laatste blogpost is op deze website, althans in deze vorm. Ik ben allang op deze website uitgekeken en ben, achter de schermen, een nieuwe aan het bouwen. Die had ik graag op 1 januari, vandaag dus, gelanceerd, maar dat is dan een van die goede voornemens die het niet gehaald hebben :-) Waarom nieuw? De huidige website geeft me niet de mogelijkheden die ik wil, terwijl de mogelijkheden die er zijn - bloggen - eigenlijk met de huidige stand van zaken op het internet niet zo belangrijk meer zijn. Bloggen, en dan vooral micro-bloggen, doe je anno 2014 via Twitter, FaceBook, Google+; in oplopende variëteit. Als het nog groter moet wordt het een artikel, een pagina, een story, en dan hoeft het eigenlijk niet meer via een blog. Maw, ik verplaats mijn blog naar Blogger, geeft integratiemogelijkheden met Google+, en - Redundancy Rules - een mirror naar WordPress (nog op te zetten), zodat ik mijn website voor mijn andere zaken kan gebruiken. Hopelijk weet je vanaf 6 januari - mijn nieuwe dead-line - meer. Sprekend over FB: daar waren heel wat goede wensen te zien, vooral in de vorm van mooie plaatjes en daar hou ik van. Hier volgen er een paar. De mooiste vind ik die van Second Life Musicians. Heb al anderhalf jaar niet meer aan 2Life gedaan, de reden heb ik hier beschreven, maar het plaatje is mooi.
Ik vind hem mooi vanwege het strakke in de vormgeving, maar hij wordt op de voet gevolgd door deze matrix-achtige, die zeer appeleert aan Kuehleborn's esthetiek:
Mijn AlterEgo Kuehleborn vindt de volgende ook wel leuk - en leuk is het enige dat erover gezegd kan worden, want echt mooi is hij niet, vind ik:

Change is the essential process of all existence.

Da's waar en daarom maken we allemaal goede voornemens. Volgens mij kun je dat iedere dag opnieuw doen, maar kennelijk is de jaarwisseling zo'n moment dat je dat wat extra gewicht mee kan geven. Het moet natuurlijk niet al te vrijblijvend zijn, zoals bijvoorbeeld mijn wens om ooit een goede schaker te worden. Gaat me niet lukken, ook al schaak ik al jaren bij Chess.com: ik blijf steeds in mijn rating net onder de 1000 hangen. Was er één keer boven, maar de Tactics Trainer van Chess gaat dan ineens moeilijkere opgaven maken (een eindspel overzie ik nog wel redelijk, maar als het bord nog vol staat met stukken wordt het lastig voor me), dus ik zakte terug onder de 1000 voor ik er een slok op had kunnen nemen. En nu ik het over die slok heb: de feestdagen wens van Chess op FB zag er zo uit:
De grap is natuurlijk alleen begrijpelijk voor schaak-kenners. Maar de door Chess toegevoegde wens "be safe out tonight" kan iedereen snappen. In de lange rij likes en comments viel mij deze op: "go bash the bishop". Een home-run: een alliteratie, een grap voor schakers en (anti-)kerksen kunnen er hoop ik ook om lachen. Terug naar de goede voornemens: bij het familie-kerstdiner in mijn familie geeft sinds vorig jaar iedereen opening van zaken over zijn gerealiseerde doelen van het voorbije jaar en voornemens voor het nieuwe jaar. Sommigen mikken daarbij heel hoog. Ik denk dan altijd: waar mis ik iets? Want ik ben eigenlijk wel tevreden, met hoe het allemaal loopt in het algemeen en met mezelf in het bijzonder. Ik heb geen grote ambities, alleen nog wat bescheiden wensen - er valt natuurlijk altijd wel iets te verbeteren. Misschien zou ik iets minder bescheiden moeten worden.:-) Het al dan niet vervullen van mijn wensen is vrijwel uitsluitend bepaald door mijn permanente strijd met die karige 24 uur per etmaal. Er is zoveel leuks! Laat ik mijn voornemens voor 2014 eens spiegelen met die van een geestverwant op FB, Hashem AL-ghaili.

New Year Resolutions

Hier komen ze:
➤ Take Calculated Risks.
Check! Ik ben heel voorzichtig.
➤ Try One New Thing Everyday.
Dat lijkt bijna in tegenspraak met de vorige, maar ik hoef niet te bungy-jumpen. Iedere dag iets nieuws doen vind ik wat veel, laten we zeggen eens per week.
➤ Keep Questioning Everything.
Check!
➤ Read a Book Every Month.
Every Month?? Beetje weinig; ik vind eens per week beter, maar dat haal ik helaas ook niet. Afgelopen jaar 30 boeken gelezen, maar daar zaten een paar dikkerds bij (daarmee bedoel ik > 800 pagina's.) En dan heb ik het niet over de ca. negen die ik nog niet uit heb en de korte verhalen en artikelen die ik lees via tijdschriften.
➤ Learn a New Language.
Check, ben ik aan bezig. Al jáááren, maar het is zo'n moeilijke taal - ik blijf steeds hangen in les 8. :-( ➤ Write One Meaningful Paragraph Everyday. Dat is in 2013 redelijk op gang gekomen, al is het een non-fictieboek. Zal ik zeker voortzetten, hoewel nog niet voltooien. ➤ Do an Act of Kindness Everyday. Consider it done!
➤ Get Your Finance in Order.
Check!
➤ Play it COOL!
Ehhh... @#$%^%@@*&&$#$ :-)
➤ Do Everything You Mentioned Above.
Tja, dat is eigenlijk de belangrijkste! Want mijn lijstje - strikt geheim en anders dan de bovenstaande - heeft één grote valkuil: kan en zal ik ze allemaal kunnen vervullen? Tijdgebrek, ik zei het al. Of zijn mijn wensen niet zo bescheiden als ik denk? Dit lijstje met goede wensen - via Book Riot is iets realistischer:

Mooie lijst, leuk vormgegeven. (een andere versie op FB, zelfde tekst, maar gewoon wit op zwart) kreeg aanzienlijk minder likes en comments. Ik val voor de zinnen
➤ (May your coming year be filled with) Good Madness.
➤ I hope you read some fine books
➤ Don't forget to make some Art
De zin: "Kiss someone who thinks you are wonderful" draai ik liever om: ik kus uitsluitend de persoon die *ik* "wonderful" vind. Zo iemand is er al in mijn leven, dus mijn enige wens op dat gebied is dat zo te houden.

Dan toch maar een haalbare wens voor 2014:


Moet lukken.

Gefopt door Dario Fo

Wie kent de beruchte regisseur Dario Fo niet? De man die in de begintijd van de Stopera De Nederlandse Opera bijna om zeep hielp door een exorbitant honorarium te vragen voor zijn Commedia dell'Arte-achtige regie van Rossini's Il Barbiere di Siviglia? Dus toen ik via de Uitkrant van Den Haag de volgende aankondiging zag:

Opera Paleisgeheimen.

Bijzonder buitentheater van Dario Fo bij archeologisch erfgoed De Stenen Kamer in bosrijk Madestein. 's Middags is het lachen bij de komische familievoorstelling Het huis met zeven kamers. Veertig Dario Fo-acteurs bezingen ‘s avonds het weelderige hofleven in het buitenverblijf van stadhouder Frederik Hendrik en gemalin Amalia van Solms. Met krachtige madrigalen, vurige aria's en zinderende duetten verbeelden zij in de opera Paleisgeheimen de feesten én intriges achter de duinen

tja wat denk je? Dario Fo in Nederland! Gelijk reserveren! Kreeg nog een mail terug van Cultuur Vroondaal dat ik als eerste had gereserveerd. Daar ben ik nu iets minder trots op; ik ben erin getuind :-( Ik zit daar gisterenavond, hoopvol gestemd door de inderdeed prachtige ambiance. De acteurs en actrices staan al opgesteld en zien er fantastisch uit en het mini-orkestje is weliswaar wat weggestopt in een wagen, vanwege de dreigende regen, maar ik ken de pianist en wist: dat zit wel snor. De muziekliefhebber kan niet wachten tot de "krachtige madrigalen, vurige aria's en zinderende duetten" van Sweelinck, Van Eyck, Legrenzi, Gesualdo, Monteverdi en - lokkertje - Constantijn Huygens (u zegt dat hoogstwaarschijnlijk niets, maar het zijn stuk voor stuk topcomponisten) tot klinken komen. De dirigent geeft de opmaat, de pianist heft zijn handen en AUW, een smerig walsje begint te klinken. Zit ik verkeerd? Ben ik bij een concert van Guus Meeuwis beland? Was het maar waar, Guus kan tenminste nog zingen - al is het niet mijn soort muziek. Het tweede lied, waarschijnlijk een uit de reeks van bovengenoemde componisten, liep ongelooflijk uit de hand; op de dirigent letten dames en heren koorzangers. Ook de solisten waren van een matig niveau, zowel vocaal als muzikaal (om van de uitstraling nog maar te zwijgen), met uitzondering van de sopraan die de rol van de jonge Amalia van Solms mocht zingen - grote klasse. Een prachtige stem en een voordracht waarmee je vergat dat ze van die onbenullige teksten stond te zingen. En dat verbaasde mij nog het meest: was Dario Fo zo aan lager wal geraakt dat hij akkoord ging met deze zwakke teksten, die het niveau van een sinterklaasrijmpje hier en daar naar de kroon staken in voorspelbaarheid en slecht lopende ritmiek? En dan de statische regie! Er werd nauwelijks bewogen, van mimiek was geen sprake en het enige décorstuk dat er was - een reusachtige eettafel - werd helaas vooral gebruikt om op te staan. Vlak voor de pauze werden we nog even in spanning gehouden met de belofte dat er na de pauze een ballet zou plaatsvinden. Dit was echt lachen: een soort reusachtig spelletje "witte zwanen, zwarte zwanen" werd gespeeld. In mijn fantasie stelde dit een Pavane voor, waarna hopelijk, zoals het hoort, de wat vlottere Gagliarde zou worden gedanst. Helaas, dit werd niet waargemaakt. Het bleef bij dit dansje dat waarschijnlijk zó uit één van de drie bundels "Kinderzang en Kinderspel" van Pollman en Tiggers was gepikt. Wel liep het koor, dat nu ook wat verder bij de dirigent vandaan stond dan tijdens het openingskoor, nog iets meer uit de pas met de muzikale begeleiding, zodat de dirigent het maar ergens afbrak. Buiten optreden is natuurlijk niet eenvoudig en daarom waren de solisten en belangrijkste koorleden dan ook voorzien van een headsetje. Het bezwaar dat ik voor mijn eigen praktijk altijd tegen dat spul heb is dat je als dirigent je lot in handen legt van de geluidsman. De geluidstechnicus die in de stenen kamer aan de knoppen zat, had helaas absoluut geen kaas gegeten van hoe je een koor afmixt; alles klonk even heterogeen, terwijl er toch - toegegeven - best wel aardige koorstemmen bijzaten. Maar het hield geen enkel verband met elkaar. Vlak voor het eind kwamen er nog wat komedianten op. Schitterende kostuums en ik dacht nog even: daar komt de commedia dell'arte stijl van Dario Fo boven. Helaas: het bleef bij een spelletje slapstick voor beginners, waarna Elizabeth van Bohemen plotseling begon af te geven op onze rederijkers. Het verband tussen deze twee tegengestelde kunstenaarsgroepen ontging mij in de plotselinge snelheid waarin het drama, dat tot dan toe maar niet op gang wilde komen, zich ineens begon te ontwikkelen. Binnen vijf minuten was het nu klaar: Elizabeth werd weggestuurd, Amalia mocht blijven. Balans, heet zoiets. Verbijsterd liep ik direct na de voorstelling terug naar de auto, het aangekondigde drankje ná (dat voor 21.40 tot 22.00 uur stond gepland en geen minuut langer) heb ik maar aan mij voorbij laten gaan. Wat was er gebeurd met ooit Nobelprijswinnar (pun intended) Dario Fo? Onrustig gezocht, maar uit niets bleek dat hij zodanig op zwart zaad zat dat hij dit soort klussen moest aannemen. Toch doorzoeken leverde mij echter op dat Dario Fo óók een in het Westland opererend Theaterkoor is! Hoofdzakelijk amateurs en dat zet het niveau van deze uitvoering natuurlijk in een heel ander daglicht!

De nu 87-jarige regisseur en toneelschrijver Dario Fo gaf in 1999 zijn naam aan een Nederlands theatergezelschap uit het Westland. De theatermakers uit Poeldijk werken sinds die tijd in zijn geest.

Nooit van gehoord! Dat ligt natuurlijk aan mij, maar het had misschien ietsje duidelijker op de aankondiging gemogen; "Theaterkoor Dario Fo" oid, in plaats van alleen de persoonsnaam. Dit was een koude douche, die ik graag had ingeruild voor de pittige regenbui, waar we voor gewaarschuwd waren en waar ik tenminste met plu en regenjas tegen gewapend was.

St. Goethe

Mijn lang weekend Duitsland, met Marit, Annemarie en Richard had een onverwachte verrassing in Münster, toen ik aan de Prinzipalmarkt bij het westportaal van de Lamberti-Kirche eens goed de daar geplaatste 11 heiligen probeerde te herkennen. Er stonden geen namen bij, dus ik moest een beetje afgaan op mijn kennis van de Christelijke iconologie. Links kijk je eerst Christus zelf in het gezicht, iets naar links aan de zijkant zie je de evangelist Mattheus. Rechts herkende ik natuurlijk gelijk Hieronymus (met baard) en Gregorius (met mijter). Allemaal niet zo moeilijk :-). Maar middenvóór - even inzoomen: Ja! Schiller en Goethe! Als resp. de evangelisten Johannes (let op de adelaar) en Lucas (let op het kalfje).

---

Münster is best een mooie stad. Ik was er nog nooit geweest. Wilde natuurlijk onmiddelijk het kerkenpad lopen daar, maar ja, je bent niet alleen hè. Ook een beetje rekening houden met de anderen, dus bleef het wat betreft de Lamberti-kerk bij een foto-shoot met Goethe en Schiller; ik ben niet naar binnen gegaan. Wel bij de Dom, natuurlijk, al was het maar vanwege de astronomische klok! die ik helaas niet heb horen spelen, zoals bij de astronomische klok van Olomouc. En even de kooropgang fotografeuren, wat zou ik graag bij het orgel hebben willen kijken.! Verder ben ik ook niet naar de expositie met politieke spotprenten geweest, maar de poster vond ik toch wel erg mooi:

---

Om deze omissie goed te maken zijn we op de terugweg langs Paleis Het Loo gereden, eigenlijk voor de expositie "Beeld van Beatrix". Paleis Het Loo vindt het gelukkig helemaal niet nodig om iets aan fatsoenlijke bewegwijzering te doen, zodat we in een gigantisch lange rij terecht kwamen, met drommen mensen die het ervoor over hadden om vijf kwartier in de rij in de rij te staan om 5 minuten naar de jurk van Maxima in een vitrine te mogen kijken. Onderweg werden we bezig gehouden met spannende teksten over het koningshuis vanaf Willem I. Achteraf bleek dat we ook wel gelijk via een andere deur naar de portretten van Beatrix hadden kunnen kijken; tamelijk stom van me, want het stond wel ergens - op een héél klein bordje in een héél klein hoekje. :-(

---

Ik ben kennelijk beter in het herkennen van heiligen.

Book Junkie

Zou het ooit over gaan? Ik denk het niet en volgens mij wil ik het ook niet. Ik heb een ontzettende leesverslaving.

The reading of all good books is like a conversation with the finest minds of past centuries. - Descartes.

En zo lees ik mij een driedubbele slag in de rondte. Wat ligt er op mijn leestafel? Als het tenmiste zo mag heten, want veel gaat inmiddels digitaal, maw via eReader of iPad: In de kolom links staat mijn "GoodReads" widget, met op dit moment negen titels

Vergeetboek - Douwe Draaisma. Goed, maar weinig tijd om erin te lezen. Lees ik vooral in bed.

Arthur Schopenhauer, de woelige jaren van de filosofie - Rüdiger Safranski. Zeer goed, zoals alles wat Safranski schrijft. Ben er al behoorlijk in gevorderd.

Die Alt-Wiener Volkskomödie - Otto Rommel. Topboek, maar ouderwets vol informatie in iedere alinea, moet je dus langzaam lezen. Heeft >1000 pagina's, dus dat gaat nog wel even duren

The Anthropic Cosmological Principle - Barrow en Tipler. Zeer interessant, staat al jaren op mijn verlanglijstje om te lezen. Ligt op dit moment even stil, want er zit nu eenmaal een alfa- en een beta-kant in mij, die helaas niet alletwee tegelijk onderhouden kunnen worden. Op dit moment heeft alfa mijn voorkeur, kan morgen weer anders zijn :-)

Probabilistic Graphical Models - Daphne Koller. Ligt om dezelfde reden even stil, maar wat een geweldig boek! Hoort bij de Coursera-cursus, die ik - voor een deel - gevolgd heb. Lees ik trouwens elektronisch

Inside the Offertory - Rebecca Maloy. Als ik alleen dit boek zou lezen zou ik al tijd te kort komen. Buitengewoon rijk aan informatie, maar de referenties slepen mij naar de nodige andere boeken toe die niet in mijn goodreads-lijstje staan, kom er zometeen op terug.

Herfsttij der Middeleeuwen - Johan Huizinga. Het is eigenlijk vreemd dat ik dit boek nog niet eerder gelezen heb, maar inderdaad, ik ben er nu pas in bezig. Wel in deze prachtige geïllustreerde uitgave.

More than Human - Ramez Naam. Van Ramez Naam heb ik onlangs zijn eerste sciencefiction boek "Nexus" gelezen. Dit boek "More than Human" is non-fictie en beschrijft de Human Enhancement. Het meeste weet ik al, want transhumanist, dus voor mij niet bijzonder interessant. Wel een goede schrijver, die Naam, ook in dit boek weet hij de informatie goed op te dienen.

Der Nachsommer - Adalbert Stifter. Over dit boek klaagden Stifters tijdgenoten (ca 1847) al dat het te lang was en het is inderdaad verbazingwekkend hoe lang Stifter kan doen over allerlei beschrijvingen. Ik ben inmiddels over de helft van de bijna 600 elektronische pagina's en ik vind het heerlijk, want Biedermeier, maar ik hoop wel dat ik lang genoeg in mijn alfa-periode blijf om het uit te krijgen.

Zoals gezegd, dit zijn dan de boeken die ik op mijn GoodReads lijstje heb, maar ik ben ook nog bezig in

Der weimarische Musenhof - Bode, over het Weimar van Goethe

Verdichting en Waarheid - de autobio van Goethe

The book of memory : a study of memory in medieval culture

Mourning into joy : music, Raphael, and Saint Cecilia

The Love of Learning

Dark Secret, een sciencefiction roman in feuilleton door Edward Lerner. Hiervan lees ik ieder maand een aflevering in "Analog Science Fiction and Fact"

Ik heb het hier maar even niet over de tijdschriften en Comics die ik lees, meestal via mij iPad.

---

Ik hou ook erg van mooie boekenplaatjes, zoals deze van Lori Nix: Of dit schilderij uit 1566 van Giuseppe Arcimboldo:

---

Op zoek naar meer info over dit schilderij kwam ik terecht op de website van min of meer een geestverwant - ik voelde mij eigenlijk heel normaal. Boekenliefhebber Ciara Griffin met een alter ego

(...) interested in such themes as pertain to corporeal and textual bodies, the space of literature/philosophy and digital culture.

Dat lijkt Kuehleborn wel, mijn (meer beta-georienteerde) alter ego, al zijn er zeker ook verschillen. Geen snor, bijvoorbeeld. Maar verschillen zijn goed, die houden de wereld interessant. Behalve het schilderij van Arcimboldo zijn er op die website nog meer schrijfsels over boeken en bibliotheken te vinden, waarvan ik "In Support of Libraries" de meest interessante vind, dat eigenlijk verwijst naar een blogpost op een andere website: "Mysterious paper sculptures". Kunst, gemaakt van boeken. Misschien een beetje zonde, want mijn alfa-ego heeft een bijna sensuele verhouding met boeken. Maar waar Gunter von Hagens Körperwelten kunst maakt van het menselijk lichaam, mooi en gruwelijk tegelijkertijd, moeten we over kunst van boeken maar niet zeuren; in tegenstelling tot mensen zijn boeken immers allang "ge-upload" naar Sankt Digitalien (een term van Jürgen Lodemann). Dus wat repro's: De mooiste wat mij betreft, combineert boeken met mijn andere grote liefde: muziek (en vooral: de platenspeler). Okay, ik heb iets minder met de doodskist op de voorgrond. Overigens gemaakt van een stukgelezen exemplaar van Ian Rankin's boek "Exit Music" De andere, die ik ook erg mooi vind, is deze: In het kopje staat cirkelvorming de tekst "Nothing beats a nice cup of tea (or coffee) and a really good BOOK" te lezen, zeer waar, en op het schoteltje van de cupcake staat “except maybe a cake as well”. Tja, maar dat geeft vette vingers op je boek en dat moet je niet willen. Het theezakje heeft de tekst “by leaves we live”. De maker moet een filosoof zijn. Tja,

A mind needs books as a sword needs a whetstone, if it is to keep its edge. - Tyrion Lannister.

Open Dag VCL

Gisteren was de Open Dag op "mijn" school, het VCL. Een hele leuke baan heb ik daar als muziekleraar. Het is ook een hele goeie school. Maar daar heb je niet veel aan als er geen leerlingen zijn om les aan te geven. En dat vindt iedere school, dus doet iedere school zijn best om bij de jaarlijkse dans om de leerling zo leuk mogelijk uit de hoek te komen. Zelf leverde ik jarenlang mijn bijdrage door de aspirant-leerlingen tijdens een proeflesje te laten drummen. Groot succes, maar ik ging steeds meer balen van mezelf. Ik speel meerdere muziekinstrumenten redelijk tot bekwaam, maar met drummen heb ik toevallig h-e-le-m-a-a-l niets. Als de kinderkens binnen zijn leer ik ze goed gitaarspelen, redelijk goed keyboard en nog een boel andere zaken waar ik best trots op ben, maar ik leer ze niet drummen. Bovendien dacht ik: er moeten toch ouders zijn met twee of drie kinderen die dus inmiddels voor de tweede of derde keer op de open dag komen en die zien mij steeds hetzelfde laffe kunstje doen. Dus vorig jaar laten zien wat ik normaal in mijn les doe: gitaarlesje gegeven. Hier zie je me in actie in een gewaagde pose: ik leg uit welke vinger ze in welk vakje op welke snaar moeten zetten, op het moment van de foto dus de tweede vinger. Ik kreeg de lachers op mijn hand en de VCL-leerling die verantwoordelijk was voor de fotografie schoot snel en doeltreffend. De foto kwam zelfs in het jaarboek en dat is wat, want ik kom eigenlijk nooit in het jaarboek. Ja, ik ben mij er eentje...

---

Dit jaar had ik een plan ingediend om aan live-blogging te doen. Via Cover it Live. Ik heb al eens enthousiast over dit systeem geschreven, zo'n 3 jaar geleden, maar zocht nog een event om het uit te proberen. Nu dus. Dus mocht ik het script installeren en de >1000 bezoekers aan onze open dag uitnodigen hun feedback te twitteren met #vclopendag als hashtag. Het resultaat, een zich voortdurend verversende stroom tweets, werd getoond op de monitor die op iedere verdieping van de school hangt en waarop normaal roosterwijzigingen en mededelingen voor de leerlingen worden vertoond. Het werkte! Het werd eerlijk gezegd vooral gebruikt door onze eigen leerlingen die er enthousiast op los twitterden, en zegge en schrijve drie collega's. Zelf twitterde ik vanaf twee accounts, @kuehleborn (één van mijn eigen accounts) en het twitteraccount van de school, @vclschool, waarvoor ik ook verantwoordelijk ben. Maar liefst één bezoekende ouder twitterde dankbaar over de fantastische rondleiding. De rest vult geloof ik liever nog ouderwets een enquete-formulier in.

---

Ik ben mijn tijd te ver vooruit...

Four Screen Man

Ik heb tijdens mijn kerstvakantie een iPad gekocht en dat brengt, met mijn oeroude laptop (Asus, zes jaar oud, Vista), mijn smartphone (HTC One) en mijn E-Reader (Sony), het totaal op vier beeldschermpjes. Het is dat ik niet zo vaak TV kijk, anders zat ik aan vijf tegelijk.:-) De keuze is dus uiteindelijk toch op een iPad gevallen en ieder die mij kent zal teleurgesteld zijn: ik ben immers geen vriend van de Apple: zo gebruikersvriendelijk dat je er dom van wordt - dumbing down heet dat dan. Ik heb natuurlijk heel lang gedacht over een Samsung, of in ieder geval iets Android-achtigs, maar iPad is nu eenmaal beter met muziek en gaat waarschijnlijk zeer binnenkort ook van belang worden in mijn baan, dus hop, maar wat extra geïnvesteerd. En ik ben blij, want ik moet zeggen: mooi is het wel. Over de muziektoepassingen heb ik elders geschreven, laat ik het hier hebben over de rest. Vooral het lezen: Zinio (Asimov's Science Fiction, Analog's Science Fiction and Fact en Science Magazine) laat zich veel prettiger lezen vanaf mijn iPad dan vanaf mijn LapTop, die trouwens, want stukke batterij, niet meer ouderwets gezellig vanaf de bank te gebruiken valt. Maar ook al mijn andere leesvoer, mijn Comics (Trigië, Superman, Transmetropolitan, etc) en mijn Mendeley, Evernote, Diigo en ArXiv laten zich veel makkelijker lezen vanaf mijn iPad. "Der Spiegel" - kan ik wekelijks via de Onleihe van het Goethe-Institut ophalen - lees ik op mijn tablet. Ook de Kindle reader - niet echt nodig, omdat ik al mijn Kindle boeken naar ePub converteer via dat voortreffelijke programma Calibre en dus op mijn e-reader lees - komt beter tot zijn recht op mijn iPad. De NASA heeft meerdere geweldige apps, dus ik zuig mij vol met info. MindMappen: The Brain heeft helaas nog geen app, maar iMindMap wel, al is het niet zo goed als op mijn Asus, maar wel weer beter dan op mijn Android, evenals Schaken en Go spelen en had ik al gezegd dat je er heel goed muziek mee kunt maken? Muzieklezen - die stap heb ik nog niet gezet, maar het lijkt me fantastisch om niet iedere week met een dikke tas naar de repetitie te gaan, maar gewoon mijn iPad neer te leggen en de partituur te laden. Ik zou bijna vergeten dat ik hem natuurlijk eigenlijk "voor mijn werk" gekocht heb! :-) De educatieve apps voor mijn lessen staan er wel al op, maar ik moet ze nog gaan gebruiken. De zelf-educatie is inmiddels wel van start gegaan!

Verboden Boeken

Onder deze titel brengt De Volkskrant een "unieke collectie boeken die u niet mocht lezen" uit. 20 delen voor € 119, per boek € 6,90. Ik kreeg deel 1 vandaag gratis bij de krant, Kafka's "De gedaanteverwisseling". Dat is mooi, want die kende ik nog niet, ga ik binnenkort lezen. Het is ook een dunnetje, dat is lekker lezen en natuurlijk ook lekker weggeven, maar gezegd moet het worden: ook de dikke boeken kosten slechts € 6,90. De meeste boeken die verboden zijn, zijn eigenlijk ook hele goede boeken; het is bekend dat als je de boeken van de Index Librorum Prohibitorum leest, je een aardig deel van de grote wereldliteratuur gelezen hebt. En laten we eerlijk zijn: als boeken verboden zijn, wil je ze graag lezen. Het is leuk stout te zijn, is het niet? Dus las ik, nadat mijn leraar Nederlands indertijd over Louis Paul Boon had verteld níet zijn aanbevolen "Kapellekensbaan", maar "Mieke Maaike's obscene jeugd". Er was moeilijk aan te komen en het was ook erg vies, dat vond ik al toen ik nog jong was, dus ik durfde het niet eens op mijn boekenlijst te zetten. Het is het enige boek uit de serie dat tegen het porno-genre aanleunt (maar dat is het niet, want het is van L.P. Boon - een échte schrijver!). Ik hoef het boek niet nog eens te lezen, maar voor de stiekeme viespeuk die het gevoel heeft iets gemist te hebben: zaterdag 26 januari 2013 komt-ie uit en kun je hem afhalen bij een van de geselecteerde zaken in de buurt - AKO, Bruna, AH, C-1000, Primera. Van de lijst verboden boeken van De Volkskrant heb ik de volgende boeken ooit al gelezen en snap ik niet wat er verboden aan is: "Lady Chatterley's Lover" - saai, "Brave New World" - zo'n beetje het meest aangehaalde argument tegen de vooruitgang in het algemeen en het transhumanisme in het bijzonder, dus heb ik het gelezen (ik moest wel), maar ik vond het niet te verteren. "De klokkenluider van de Notre Dame" - lang geleden (ca 25 jaar) dat ik die gelezen heb, en ik heb even moeten doorzetten, want het is een dikkerd, maar ik zou niet meer weten wat er verboden aan zou moeten zijn. "Het stenen bruidsbed" - als scholier gelezen, dus 35 jaar geleden. Ik kan mij de "natuurgetrouw beschreven erotische gebeurtenissen" niet herinneren, dus spectaculair zal de erotiek wel niet geweest zijn. Het is van Mulisch, dus zal het verder wel een eerbaar boek zijn "Madame Bovary" - ik krijg al gaapneigingen bij het intypen van de titel. "Les liaisons dangereuses" - ik geloof onmiddelijk dat het in de 18e eeuw spannend was, maar nu? "Schaaknovelle" - dát is een goed boek. Waarom verboden zou ik niet weten, maar ik heb het in één teug uitgelezen! Gaat over schaken - niet echt natuurlijk, maar dat was wat ik goed vond aan het boek. "Henry & June" - ik zou niet weten wie er nog onder de indruk zou kunnen raken van de slaapverwekkende lectuur van Anaïs Nin haar boeken. Ik heb me bij het lezen van dit boek voortdurend afgevraagd hoe iemand zo'n leeg leven kan leiden en dan ook nog denken dat het leven van haar lezers kennelijk nog leger is - want anders ga je die boeken niet lezen. "De Metsiers", gaat over incest en daarom zal het ooit wel verboden zijn geweest. De sfeer die geschilderd wordt is bijna net zo deprimerend als de sfeer in "De Avonden" van Van het Reve. Tot slot, uit de lijst die ik ken: "Het lijden van de jonge Werther". Aha Goethe, mijn held! Dit boek was indertijd verboden vanwege de zelfmoord omdat Werther de vrouw van zijn dromen niet kon krijgen - ze was al uitgehuwelijkt. Ongetwijfeld in die tijd een hele schok, maar nu, anno 2012, beetje overdreven. Goethe heeft ook boeken geschreven, die nog steeds hun houdbaarheid niet verloren hebben: Faust, natuurlijk, en "Wilhelm Meisters Lehrjahre". Ik zou geen enkele beginnende Goethe-lezer de "Werther" aanraden. Er zijn ook boeken die ik niet gelezen heb, bijvoorbeeld "De duivelsverzen". Staat op mijn e-reader, maar ik heb er nog geen tijd voor gevonden. Voor Laurence Sterne's "Sentimentele reis" geldt hetzelfde. En "Lolita". Ook nog nooit gelezen, al is het zo vaak beschreven dat ik denk min of meer te weten waar het over gaat. Ik geloof niet dat het me trekt. Staat dan ook niet in mijn boekenkast en ook niet op mijn e-reader. Blijft eigenlijk over: Boccaccio's "Decamerone" "- moet ik echt nog eens lezen - en Vonnegut's "Slachthuis Vijf" - misschien. Ik zal ze wel een keertje downloaden.

Een vals lokkertje bij de Delftse antiekbeurs: de Boudewijn Büchtentoonstelling.

Boudewijn Büch hield wel van een beetje overdrijven, schijnt het. In navolging van zijn (en mijn) held Goethe werden "Dichtung" en "Wahrheit" nogal eens vrijmoedig door elkaar gehaald. En dat is helemaal niet erg, want als je af en toe je publiek wilt laten delen in je kennis is er behalve flink wat enthousiasme soms ook wel eens dat beetje extra nodig om het drupje levertraan naar binnen te laten gaan. Ik vergaf het hem dan ook graag. Zijn ontzettend leuke en lezenswaardige boek over Goethe, "De Goethe-industrie", waarin hij allerlei uitwassen van Goethe's populariteit in Duitsland beschrijft en zijn prachtige voorwoord bij de "Gesprekken met Eckermann" in de privé-domeinserie beschouw ikzelf als zijn fraaiste prestaties. Maar behalve door Goethe heb ik ook wel een band met Büch door zijn verzamelwoede en liefde voor boeken in het algemeen. Ik heb alleen niet zoveel met "De kleine blonde dood". En eigenlijk ook niet met Mick Jagger, maar niemand is volmaakt zullen we maar zeggen. Dus toen ik las dat er een tentoonstelling zou worden ingericht bij de Delftse Antiekbeurs, waarin we een kijkje in de wereld van Boudewijn Büch zouden krijgen, heb ik mijn wekelijkse lesvrije donderdag, bestemd voor eigen studie en cultuur, ingeruimd om een dagje Delft te doen. Maar liefst € 15 (en dat maal twee!) mocht ik dokken voor de entree in het Delftse Prinsenhof. We kregen een plattegrondje mee, waarop de twee kamers waarin wij zouden worden ondergedompeld in Büchs wereld - helemaal achteraan in de Antiekbeurs - aangegeven waren. De bedoeling was waarschijnlijk dat wij ons eerst door al dat antiek heen zouden ploegen, om daarna bekaf bij Büch aan te komen. Zodat we niet in de gaten zouden hebben wat, nu we, gretig naar Büchs curiosa, gelijk naar achteren doorliepen, pijnlijk duidelijk werd. Het viel ontzettend tegen. Om niet te zeggen: het was een giller. De omvang van de tentoonstelling stond in geen enkele verhouding met de aankondigingen. Wat had ik eigenlijk verwacht? Ik weet het niet precies, maar de wervende tekst, bijvoorbeeld uit de Telegraaf van 21 september jl, klonk zo veelbelovend.

Omdat het tien jaar geleden is dat schrijver/televisiemaker Boudewijn Büch overleed, richt het Letterkundig Museum op de Oude Kunst- en Antiekbeurs Delft een tentoonstelling in met persoonlijke objecten van Büch, die niet eerder te zien zijn geweest. Boudewijn Büch was iemand die onderwerpen naar voren bracht waar weinig mensen iets mee hadden, maar wist deze op een originele manier over het voetlicht te brengen. Hij stimuleerde mensen te gaan lezen en prikkelde anderen te gaan verzamelen.Büch was een eigentijdse ontdekkingsreiziger en verwoed verzamelaar van kunstvoorwerpen en memorabilia. Na zijn dood liet hij een bibliotheek achter met meer dan 100.000 boeken en een huis vol met voorwerpen die hij gekocht had op zijn talloze reizen over de hele wereld. Een tentoonstelling over Büch op de antiekbeurs Delft is dan ook niet vreemd. Het is bij uitstek de plek waar liefhebbers hun eigen ontdekkingsreis beleven, op zoek naar objecten uit langvervlogen tijden.

In die laatste zin lijkt het achteraf wellicht weer ineens over de Antiekbeurs te gaan en niet over de Büchtentoonstelling. Dus: wat had ik verwacht? Kunstvoorwerpen en memorabilia uit de collectie Büch, natuurlijk! Nou ja, dat moet je een beetje ruim nemen kennelijk. Om te beginnen: die twee ruimten op de plattegrond bleken eigenlijk maar één ruimte te zijn, en zeker kleiner dan mijn woonkamer. Bij binnenkomst vier vitrines met kaarten van de steden en eilanden waar Büch geweest moet zijn. Vier! Al die kaarten zagen er nog keurig uit, dus Büch moet ongelofelijk zuinig met die kaarten zijn geweest. Je zou bijna denken dat hij ze niet mee heeft durven nemen en heeft gebruikt op reis - en nu ik erover nadenk weet ik zelfs niet meer zeker of ze wel echt van Büch geweest zijn - het zouden zomaar kaarten geweest kunnen zijn die even snel erbij gelegd zijn. Een vitrine met het geboortekaartje van Büch en een schoolrapportje, waaruit blijkt dat Büch geen hoogvlieger was in de wiskunde en eigenlijk ook maar matig met zijn talen was. Nou dat weten we dan ook weer. Drie vitrines met het logo van een kennelijke sponsor erop - de naam heb ik inmiddels verdrongen - verder niets. De relatie met Büch ontging mij volledig Twee TV-toestellen, waarop mogelijk films vertoond zouden moeten worden, maar er was slechts een testbeeld. De typemachine van Büch en, voor het geval je dacht dat er in tien jaar na Büchs dood toch wel heel wat veranderd is of dat Büch hopeloos achter liep op de technologie van zijn tijd, een bak met floppen en CD-roms, zodat we weten dat Büch in ieder geval op het eind van zijn leven het genoegen van een computer - hoe primitief ook naar onze maatstaven - moet hebben gesmaakt. Nog meer? Eh, ja! Een portret van Büch door Marjolein Innemée, getiteld “Boudewijn Büch, 'n Rolling Stone” uit 2007, 1 x 1 m. Het schilderij is, vrijwel direct na opening van de beurs aangekocht door de Stichting Oude Kunst- en Antiekbeurs Delft, en vervolgens geschonken aan het Letterkundig Museum in Den Haag. Van dezelfde Marjolein Innemée hing er ook een portret van Goethe uit 2011, dat 80 X 100 cm meet en € 1950 moet gaan kosten. Het lijkt verdacht veel op het bekende Goethe portret uit 1828 door Jos. Karl Stieler, dat ook op mijn Goethe-website te vinden is. De beide schilderijen (van Innemée) heeft Büch natuurlijk nooit gezien. Nauwelijks een spoor van Büchs beruchte rariteitenkabinet, of het moet het goed afgeschermde en donkere vitrinekastje zijn, waarin ik, reikhalzend over de afzetting, in het pikkedonker een wit miniatuurtje van - naar ik aanneem - Goethe ontwaarde. Wat er verder inlag was in het donker niet te onderscheiden en er was ook geen beschrijving beschikbaar. Het goede nieuws is dat Büch net als ik, behalve boekenliefhebber, ook uilenliefhebber was. Ik vergeet nog de vitrine met een aantal oude paspoorten van Büch, waarbij op een van de oudste bleek dat Boudewijn Büch als jonge vent ook sterk op Boudewijn de Groot (in ieder geval in diens provo-tijd) geleken heeft. Na een minuut of vijf was ik eigenlijk al klaar en heb ik nog aarzelend om mij heen gekeken waar de rest was, de tweede zaal bijvoorbeeld, maar helaas, dit was het. Büch overdreef misschien wel eens, maar deze tentoonstelling is puur bedrog. Wij hebben ons verlies genomen en hebben er verder een leuk dagje Delft van gemaakt.

The Stoney Owl of Chesterfield

Het lukt maar niet met mijn goede voornemen om te stoppen met uilen te kopen. En dat is helemaal niet erg... Vorige week was ik op vakantie in Engeland en loop in Chesterfield langs zo'n warenhuis. Daar een complete familie Hand Carved Stoney Owls en Hedgdehogs. "Each one is unique and individual". En voor een goed doel. Ik zocht de liefste uit en haalde hem bij zijn familie weg.

---

De aanschaf was reden voor reisgenoot Richard om mij het volgende uilengedicht te leren:

A wise old owl sat in an oak the more he saw, the less he spoke the less he spoke, the more he heard. Why can't we be like that old bird?

The Famous Scheurkalender.

Dit wordt een stukje over scheurkalenders. Of over Whiskies. Maar vooral over het snijpunt van whiskies en scheurkalenders: The Famous Scheurkalender.

Eerst over whisky.

---

Mijn interesse voor whisky kwam zo'n 25 jaar geleden op, ik weet niet meer hoe. Het zal het Yuppen-tijdperk zijn geweest en daarmee samenhangend het pogen van de slijterijen om meer en meer de luxe - single malt - whiskies te gaan verkopen. Het hing in ieder geval in de lucht en toen mijn oudste dochter geboren werd - en ik dus vader werd en daarmee het leven van een verantwoordelijkheidsdragend volwassen persoon voor mij begon - kreeg ik van mijn toenmalige schoonmoeder als aanmoedigingsprijs mijn eerste fles whisky cadeau, van het merk "The Famous Grouse". Dit is een prima beginnerswhisky en, ik beken het zonder schaamte, incidenteel drink ik hem nog wel eens en niet zonder genot. Maar de echte liefhebber haalt natuurlijk verachtelijk zijn neus op, Whisky = Single Malt Whisky. Ik dirigeerde in die tijd een koor waarvan de voorzitter slijter was en dat is altijd handig. Met kerst kreeg ik jaarlijks een kistje prachtige wijnen, meestal met een verhaal eromheen. Ik vroeg hem een keer een advies over een goede malt whisky en de kerst daarop kreeg ik een doos met zes miniatuurflesjes uit The Classic Maltscollectie. In plaats van wijn, overigens, maar dit was een prima cadeau om de in het algemeen dure malt whiskies eens te proberen. Ze waren alle zes zo lekker, maar mijn favoriete whisky werd: Talisker. Niet de meest toegankelijke whisky overigens, maar ik houd wel van een uitdaginkje. Hoewel ik af en toe wel eens een zijsprongetje maak met een ander merk, ben ik Talisker altijd trouw gebleven, maar ooit kreeg ik van een vriend voor een kleine dienst die ik hem bewezen had een fles whisky als dank. Het was een Balvenie en ik weet nog dat ik dacht: wat zonde, had nou even gevraagd welk merk ik altijd drink. Sowieso had die fles niet gehoeven - het was een vriendendienst en je bent vrienden of je bent het niet - maar een single malt whisky is een te duur cadeau om mee mis te kleunen. Echter: na opening bleek The Balvenie een voortreffelijke whisky; heel anders van smaak dan Talisker, maar daardoor juist zeer geschikt om af en toe eens mee af te wisselen. En...beter om met vrienden te drinken (hoewel ik altijd eis dat ze hem puur doen), want Talisker is, zoals gezegd, niet geschikt voor de "faint-of-heart".
Afgelopen vrijdag 16 maart: het weekend staat voor de deur en op het programma staat het jaarlijkse diner met onze getuigen ter gelegenheid van ons alweer vierjarige huwelijk. Dit jaar bij ons thuis, omdat vorig jaar De Paraplu het gigantisch liet afweten en ons tegenover onze vrienden voor paal zette met een schaamteloos belabberde bediening. Ik denk: de Talisker is bijna op, ik hou het restje lekker voor mezelf en koop er een Balvenie bij voor after dinner. Op weg van werk naar huis bij Gall&Gall in de Fred naar binnen: staat er een special box Grouse in de etalage met scheurkalender. Daar werd ik acuut hebberig van, en dacht nog even om mijn getuigen dan maar met de RuigpootHoender af te poeieren ipv ze te verwennen met die goddelijke Balvenie. Of beide merken te kopen, de kalender te houden en dan de Grouse weg te spoelen. Of: het gewoon even te vragen aan de slijter - dat laatste is wat ik deed. Nu leven we al een eind in 2012, dus wie heeft er nog behoefte aan een scheurkalender - ik kreeg de kalender, zonder de fles, helemaal grateloos. Service! Chapeau, Gall&Gall!

---

's Avonds in bed, verkwikt en aangedikt, nog even lekker mezelf in slaap lezen met de whisky-weetjes van The Famous Scheurkalender van Hans Offringa. Je begint lekker overzichtelijk op 1 januari:

Lang may yer lum reek! (een traditionele Schotse nieuwjaarstoast)

maar zo kom je er nooit doorheen. At random dus: wat staat er op vandaag, 16 maart?

Er zijn distilleerderijen die (een deel van) hun whisky onverdund bottelen. Men spreekt dan van een 'cask strength' whisky. Het alcoholpercentage kan variëren van 50 - 70 %

Interessant. Bitte Blättern - 25 maart dan:

Dram is een Schotse term voor een kleine hoeveelheid whisky. In de praktijk kan dat een stevige borrel betekenen.

Rare jongens, die Schotten. Beetje verdrietig werd ik van 27 maart: geboortedag van Michael Jackson. Niet de drie weken na mij geboren en veel te vroeg overleden popzanger Michael Jackson, maar de eveneens te vroeg overleden whisky-kenner en schrijver Michael Jackson (1942 - 2007). Zijn Whisky-atlas is een heerlijk boek om af en toe eens uit de boekenkast te trekken en zomaar in te lezen. Wist niet dat hij al dood was - hij ruste in vrede. En dan te bedenken dat Whisky komt van het Schots Gaelic "uisge beatha", dat "levenswater" betekent. Het schijnt dat als je whisky en water in de goede verhouding mengt - okay, dáár gaat het om - je onsterfelijk bent. Ik mijmer nog even over de vergankelijkheid van ons bestaan, vanitas vanitatum et omnia vanitas, en blader weer door. Een interessante datum vind ikzelf 8 augustus (don't ask):

In Califonië en Ohio moet een winkel die sterke drank verkoopt ook levensmiddelen verkopen.
In Noord-Dakota mag een levensmiddelenwinkel absoluut GEEN sterke drank verkopen.

Ik had voor deze dag wel op iets leukers gehoopt, één dag verder:

Kruidenier en slijter Matthew Gloag lanceerde in 1896 in Perthshire het blended whiskymerk The Grouse, dat in korte tijd zo beroemd werd dat het al snel The Famous Grouse genoemd werd.

Deze tekst is eigenlijk nog langer, maar let u op het jaartal: 1896. Natuurlijk worden jaartallen tegenwoordig in het onderwijs helemaal niet zo belangrijk gevonden, die kun je immers ook op WikiPedia opzoeken. Het gaat om het inzicht en dat is waar het om gaat. Offringa is waarschijnlijk een produkt/product van na de mammoetwet. Zo staat op een volgende scheurkalenderpagina, tien dagen later:

Last van een kater? Probeer dan een "Hair of the Dog"
Dit recept uit 1546 van de Engelse dichter John Heywood luidt: een flinke scheut Famous Grouse, 1 lepeltje honing, een lepeltje room en een handvol ijsklontjes. Goed schudden, zonder ijs opdienen.

OMG, die John Heywood was een ziener, al die zuipschuiten die 350 jaar hebben moeten wachten om van hun kater verlost te worden.

---

Toegegeven: beetje flauw. In het recept wordt natuurlijk bedoeld whisky in het algemeen, maar aangezien Famous Grouse Nederland de productie van de kalender betaald heeft mag er toch wel een klein beetje sluikreclame in? The Famous Scheurkalender is gewoon een gezellig boekwerk vol leuke weetjes. Waarschijnlijk leuker om te hebben dan het boekenweekgeschenk - oops, wat zeg ik nou? Te mooi om in te scheuren bedoel ik, dus ik zet hem naast Michael Jackson's Whisky-atlas en Fred Steneker's boek over whisky, gewoon bij de gezellige bladerboeken.

De Haagse Studentenpas Uil!

Jawel, ik heb 'um! En wie zei er dat internet isoleert? Mijn stukje Uil-breiding, waarin ik aangaf graag een uilenzadeldekje aan mijn collectie te willen toevoegen, leverde mij onlangs een e-mail op van de Haagse Studentenpas: of ik mijn adres door wilde geven, dan stuurden ze me toch gewoon zo'n zadeldekje toe? In de originele verpakking! Ik blij als een kind. ik wilde best de kosten vergoeden, maar nee, dat was niet nodig. Krijg ik een dag later via de post een envelop, met het zadeldekje (inderdaad: in de originele verpakking) en nog enige andere spulletjes met het uilenlogo: stikkers, een spel kaarten en een aansteker! Nou, hier is de hele collectie dan - zonde om te gebruiken :-)

Nieuwjaars-Uil 2012

Ik was oudejaarsavond helemaal alleen, want Marit moest werken en de kinderen waren bij hun andere ouder aan het jaarwisselen. Ik dus ook aan de gang met mijn muziek, mijn computer, mijn boeken - de TV lekker uit, niet gehinderd door het irritante gebral van Youp (om het nog maar niet te hebben over zijn vreselijke voorkomen) en de blije hiephiephoi lolbroekerij van Linda - en zo gleed ik ongemerkt het nieuwe jaar in. Het was nieuwjaarsochtend 2012, 2.30 uur toen ik even ongemerkt mijn bed wilde inglijden, en daar lag-ie: deze ontzettend leuke uil. Een lief briefje erbij, maar daarover hier geen details.:-)

---

Er zijn in 2011 heel wat uiltjes bij gekomen, en ik heb ze maar niet allemaal in dit fotoalbum bijgeboekt. Het worden er wat veel en de kwantiteit gaat de kwaliteit een beetje overschaduwen. Deze is weer een beauty.

De Denker

Wie kent het beeld niet: Rodin's "De denker" (Le Penseur)? Het spreekt mij aan, net als vele anderen kennelijk. Er is op Rodin's denker stevig gecopieerd en geplagieerd. Zoals de copie (eigenlijk een afgietsel) die van het beeld in het Singermuseum in Laren staat en het beeld "Thinker on a rock" van Barry Flanagan dat op de Utrechtse Neude staat. Van Rodin's Penseur heb ik hier nog een mooie parodie, "Flanagan's "Thinker on a Rock" is door Jurjen Bertens erg mooi nageschilderd. Wie parodieert nou eigenlijk wie? Ik denk zelf ook weleens. Of dat voor anderen ook geldt weet ik niet, maar denken is in ieder geval een heel Christelijke bezigheid. Dat bleek donderdag maar weer eens toen ik in museum Het Catherijneconvent mijn kennis Christelijke kunst wilde ophalen en daar tegen dit beeld aanliep: "Christus op de koude steen" uit 1510. "Eenzaam en ontkleed zit Christus op een steen in afwachting van zijn kruisiging" beschrijft de beschrijver van het museum. En verderop in de tekst:

"Christus ziet er treurig en melancholisch uit, met het hoofd steunend op zijn hand. Dat Christus geheel naakt wordt afgebeeld komt zelden voor"

Da's wel wat anders dan bij Rodin, waar naakt de normaalste zaak van de wereld is. Ik nam dan ook even de tijd het beeld frontaal te bestuderen, maar - om met Godfried Bomans te spreken - "details werden niet verstrekt"; het handje zat ervoor.

---

Er was ook een expositie van historische kerststallen en twee zangeressen die - vier dagen na kerst - ons met kerstliederen probeerden te verblijden. Dat alles maakte dat het in dat museum drukker was dan mij persoonlijk lief is. Maar het leverde toch nog wat humor op. Zoals: bij het binnenkomen in het museum hadden ze een levende kerststal ingericht. Voor de os en de ezel was het daar volgens mij best uit te houden, maar je zal de actrice zijn die de heilige Maagd moet spelen. Dus in een onbewaakt ogenblik zat ze met haar mobiele telefoon te frummelen - even mijn facebook-status updaten, "ben nu in een relatie met de H. Josef". Ik snap vooral niet waarom je daar als vrouw mee te koop zou willen lopen, want Josef schijnt in de eerste plaats een hele nette man te zijn geweest. Maar het hoort natuurlijk sowieso niet, dus toen ze zag dat ik het zag verdween het anachronistische voorwerp snel in de mouw. Jaja, vrouwenlist es menichfout Of bij de vitrine waar bisschopskruizen en - ringen van Utrechtse bisschoppen werden geëxposeerd, waaronder die van kardinaal Alfrink. (da's gewoon de enige waarvan de naam mij nog iets zegt). Vooral die ringen waren supergroot en waar Marit haar commentaar nog zuiver hield (ik was erbij, dus ze moest een beetje op haar woorden letten) met "je zal zo'n ring moeten dragen", merkte een andere vrouwelijke bezoeker met onwaarschijnlijke nuchterheid op "het lijkt hier wel een feestwinkel". Ik wees haar terecht :-)

De voetnoot.

Goed, ik was dus in Utrecht voor museum het Catherijneconvent; ik schreef daar reeds over. Daarna brachten we nog wat tijd door met zwalken over straat tot we in het Louis Hartloopercomplex naar de film konden, "Tinker Tailor Soldier Spy". Een ongelofelijk goeie, maar gecompliceerde film - ik denk dat ik hem voor 70% begrepen heb,maar daar gaat het nou niet om. Onderweg daarnaartoe verschillende antiquariaten gezien, die ik allemaal links heb laten liggen - ik ken mijn zwakheden - maar toen de kaartjes gekocht waren, het kopje koffie gedronken was en we nóg tijd over bleken te hebben, ik de laatste zaak even ingelopen. Bingo - gelijk bij binnenkomst lag op een tafel het boek "Hortense" van Thera Coppens. Wie is Hortense? De vrouw van Lodewijk Napoleon. Ik zou het niet geweten hebben als ik in 1989 mijn doctoraalscriptie muziekwetenschappen niet over Louis Drouet geschreven had. En Louis Drouet, de fluitist, componist, fluitbouwer, was in de tijd dat Lodewijk Napoleon in Nederland koning was zo'n beetje de hoffluitist van Lodewijk en de "muzikaal secretaris" van Hortense. Hortense moet zich kapot hebben verveeld en hield zich met van alles en nog wat bezig, tarotlezen onder andere, waarschijnlijk ging zij ook hier en daar een beetje vreemd en: ze componeerde. Aangezien ze geen noten kon lezen liet ze Drouet dan komen om de door haar verzonnen deunen op te schrijven. De avonturen van Drouet en Hortense staan in hoofdstuk 2 van mijn scriptie beschreven. Nu - ik heb mij nog wat ontwikkeld door de jaren heen - begrijp ik eigenlijk niet dat die scriptie indertijd is goedgekeurd, maar toen het internet opkwam en ik ontdekte hoe ik zelf een website kon maken heb ik hem toch online geplaatst om te voorkomen dat mijn meesterproef ergens ging liggen vergelen zonder dat iemand er verder zijn voordeel mee zou doen. Er lag alleen een exemplaar in de Utrechtse universiteitsbibliotheek, de bibliotheek van het Haags gemeentemuseum en het Willem Noske-archief. Ook had ik de fluitisten Rien de Reede (samensteller van een catalogus waarop ik wat aanvullingen had gevonden) en Jorge Caryevski (die mij behoorlijk op weg had geholpen) een exemplaar toegestuurd, maar dat is niet voldoende natuurlijk om mijn werk, waarin toch wel wat biografische informatie zat die nog niet algemeen bekend was, onder de aandacht van de muziekwetenschappers te brengen. Het heeft me in ieder geval twee keer iets opgeleverd. Een aantal jaar geleden organiseerde Museum Paleis het Loo een expositie rond Lodewijk Napoleon in Nederland. Daarbij werd de kristallen dwarsfluit, die door Lodewijk aan Drouet was geschonken, tentoongesteld. Ten tijde van het schrijven van mijn scriptie lag die fluit in het depot van het Rijksmuseum en ik heb de conservator indertijd gevraagd of ik hem mocht zien. Dat mocht niet - het was maar een doctoraalscriptie - maar ik kon wel wat foto's krijgen. Bij de expo in Paleis het Loo werd hij wel tentoongesteld, dus ik ernaartoe. Ook trouwens om even de catalogus in te zien, want bij het schrijven van dat boek had de samensteller mij nog om wat informatie gevraagd over Drouet's aandeel bij het lied "Partant pour la Syrie", waarvan het auteurschap zowel door Hortense als door Drouet is geclaimd. Inderdaad, mijn scriptie werd in de bronvermelding genoemd. Ik ben denk ik toch wel ijdel, maar heb de catalogus niet gekocht. Het boek ""Hortense" van Thera Coppens kende ik niet, maar ik keek natuurlijk gelijk in het register of Drouet genoemd werd. Jawel, pagina 300, een korte vermelding over de kristallen dwarsfluit en de inscriptie, en, ja hoor, achterin bij de voetnoot (H16 vtnt 8) mijn scriptie, als zijnde geschreven door "George Overmeier". Verdorie, zo heet ik niet, het is "Over"meire". Slordig van uitgeverij Meulenhoff. Ik heb het boek dan ook laten liggen.

Centraal Station klok

Ik heb hem, bij alle verbouwingen in de stad, best gemist de laatste jaren. Vooral omdat ik hem, als ik met mijn auto achter het Station Holland Spoor langsreed op weg naar huis, ergens in de buurt van de Slachthuiskade opgeslagen zag liggen. Achter een muurtje maar wel gewoon in de open lucht. En zichtbaar, maar kennelijk wilde niemand hem stelen. Ik herinner mij dat toen hij er pas was, er ook wel vaak iets over te doen is geweest; niet iedereen vond hem even mooi. Ik wel.:-)

---

Dinsdag 1 november fietste ik terug van de KB en daar stond hij weer, de goede, oude, vertrouwde Centraal Stationsklok, . Nog niet goed afgesteld - de foto is gemaakt om 12.45 uur - maar daar wordt kennelijk - zie de ladder - aan gewerkt. Een stukje vertrouwd Den Haag weer in glorie hersteld.

Machtige & Mooie Middeleeuwen.

Vakantie en dus eindelijk eens tijd gehad voor de tentoonstelling "Machtige en Mooie Middeleeuwen" in de Verdieping van Nederland. Allemaal middeleeuwse handschriften. Sommige van die boeken zijn ook te zien op de website van de KB, bijvoorbeeld hier, en zelfs als online compleet doorbladerbaar "bladerboek". Online is mooi - wat zou ik nog moeten zonder internet - maar als je het in het echt ziet ben je toch even helemaal in een andere wereld. Een wereld waar ik niet in zou willen leven, overigens. De verbinding naar de 21e eeuw werd dan ook gemaakt door mijn HTC Android, die hier en daar wat miniatuurtjes moest schieten. Zonder flits uiteraard :-) Links: getijdenboek Catherina van Kleef (15e eeuw), rechts: miniatuur "V" met Maria (met kind) en Beatrijs (knielend) uit de Beatrijs, folio 47v.